ฝนตก อากาศแปรปรวน แล้วในที่สุด ผมก็ไม่สบายจนได้ - -'

ไข้ขึ้นไปหลายวัน นี่ก็พึ่งจะหาย ขอให้ทุกๆคน รักษาสุขภาพนะ อย่าให้ไม่สบายเหมือนผมล่ะ



ตำนานที่ – 26 บททดสอบ

~ กลางดึกคืนนั้น ~

..........เสียงฝีเท้าดังก้องสะท้อนไปทั่วทางเดินภายในถ้ำหินอั นคับแคบ จังหวะการเดินนั้น มั่นคงสม่ำเสมอแม้ทางสายนี้จะมืดมิด จนไม่สามารถมองเห็นได้กระทั่งมือของตนเอง ... เสียงฝีเท้านั้นเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้า ตามเส้นทางอยู่ช่วงระยะหนึ่ง ทางเดินอันคับแคบก็เปิดกว้างออกไปสู่โพรงถ้ำขนาดใหญ่ ผนังหินด้านในสุดของห้องโถงจากธรรมชาตินี้
สะท้อนแสงสีส้มแดงจางๆ แสงนั้นสว่างพอให้เห็นร่างเจ้าของเสียงฝีเท้าได้เพีย งรางๆ ร่างนั้นก้าวเดินต่อไปจนมาถึง
กึ่งกลางโพรงถ้ำ ก็หยุดเดิน ... เหวลึกปรากฏอยู่เบื้องหน้า ที่ก้นเหวมีธารลาวาสีส้มแดงร้อนระอุ กำลังส่งเสียงปะทุเดือดพล่าน ฟังราวกับเป็นเสียงคำรามของสัตว์ร้าย แสงสีส้มแดงที่สะท้อนผนังถ้ำ ก็มาจากธารลาวานี้เอง มวลอากาศร้อนลอยขึ้นสู่เบื้องบน ส่งผลให้อุณหภูมิภายในถ้ำนี้สูง เหมือนดังอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง

.......... “...อ้าว!? นึกว่าใครมาเดินที่ถ้ำร้อนๆนี่ดึกๆดื่นๆ ที่แท้ก็นายเองหรอกเรอะ” ... เสียงใสๆของหญิงสาวนางนึง ดังขึ้น จากบริเวณที่ทางเดินเปิดกว้างเข้าสู่โพรงถ้ำ เธอปรากฏตัวพร้อมกับเปลวไฟจริงๆ ที่กำลังลุกไหม้ฝ่ามือขวาของเธออยู่ ... แต่ดูเหมือน เธอจะไม่รู้สึกร้อนเลย

.......... หญิงสาวเดินตรงเข้าหาชายที่ยืนนิ่งอยู่หน้าเหวลึก เธอใช้มือขวาต่างคบเพลิง แสงไฟจากมือของเธอส่องสว่างให้เห็นลักษณะของชายตรงหน ้าได้อย่างชัดเจน ... เขามีผมสีขาวยาวประบ่า รวบเป็นหางม้าด้วยผ้าสีดำ นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนดูลึกลับ หน้าสวยผิวขาวจนดูคล้ายผู้หญิง รูปร่างสูงสง่าสวมด้วยชุดเกราะอัศวินสีขาวบริสุทธิ์ ... เขาก็คือ ไวท์ นั่นเอง

.......... “อะไรกัน... นี่นายจะไม่ทักทายกันหน่อยเหรอ?” หญิงสาวพูด เธออยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ดูกระฉับกระเฉง
รูปร่างเธอสูงโปร่ง แต่เมื่อยืนอยู่กับไวท์เธอก็ยังเตี้ยกว่าเขาอยู่ดี เธอมีนัยน์ตาสีแดงเพลิง และมีผมสีส้มยาวถึงกลางหลัง

.......... “เรื่องนั้น ... คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?” ไวท์ถาม

.......... “ฮึ!” สาวผมส้มทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจ “อุตสาห์ได้เจอกัน ไม่คิดจะถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันก่อนรึไง มาถึงก็พูดเรื่องงานเลย นายนี่มันน่าเบื่อจริงๆ”

.......... “.......................” ไวท์ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่มองหน้าหญิงสาวผมส้ม ด้วยสายตาที่สื่อความหมายได้ประมาณว่า ‘รีบๆ ตอบมาเถอะ!’

.......... “ไม่ต้องมองฉันอย่างนั้น ฉันก็ตอบอยู่แล้วน่า” เธอกล่าว “วิธีการกับสถานที่น่ะ เตรียมเอาไว้แล้ว พอดีได้เจ้ารุ่น
สุดท้ายมาช่วย เลยเสร็จเร็ว หมอนั่นมันรู้ว่าตัวเองอยู่ได้ไม่นาน จึงมาคุยกับฉันเรื่องนี้ก่อน การเตรียมบททดสอบนี้กว่าครึ่ง ก็เป็นฝีมือของเจ้านั่น”

.......... “...แต่ที่จริงแล้ว มันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้ารุ่นสุดท้ายหรอกนะ เพราะถึงหมอนั่นจะตายกะทันหันโดยไม่บอกฉันก่อน ฉันก็จัดการเรื่องบททดสอบเองได้อยู่ดี แค่อาจจะเสร็จช้ากว่านี้นิดหน่อยเท่านั้นแหละ”

.......... “สรุปว่า ... เตรียมการเรียบร้อย” ไวท์พูด

.......... “อื้อ ก็คงงั้น ... มันก็ขึ้นอยู่กับทางนายแล้วล่ะว่าจะหาคนที่มีคุณสมบั ติพอได้รึเปล่า”

.......... “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้ผู้ที่จะเข้ารับการทดสอบก็จะมาแล้ว”

.......... “เหรอ... ดูนายมั่นใจเหลือเกินนะ ว่าคนที่มาพรุ่งนี้จะผ่านการทดสอบน่ะ”

.......... “ผมดูคนไม่ผิดหรอก” น้ำเสียงของไวท์หนักแน่น

.......... “เห็นนายพูดอย่างนี้ ฉันยิ่งอยากเจอคนที่เข้ารับการทดสอบครั้งนี้เร็วๆ” หญิงผมส้มยิ้มอย่างอารมณ์ดี

.......... เสียงปะทุของธารลาวาเบื้องล่าง ดังคำรามกึกก้องขึ้น ทำให้ทั้งคู่ต้องพักการสนทนาไว้ เพื่อรอให้เสียงรบกวนนั้น
เบาลงเสียก่อน

.......... “...พรุ่งนี้ วรุณลาวัลย์จะมาด้วย” ไวท์เริ่มบทสนทนาต่อ เมื่อความเงียบสงบกลับมา

.......... “เอ๋!? จริงเหรอ!?” สามผมส้มอุทานเสียงดัง ... แต่ไม่ใช่เพราะเธอตกใจกลัวหรอกนะ

.......... “...จริง” ไวท์พยักหน้า “คุณสองคนคงมีเรื่องคุยกันเยอะ แต่... อย่าคุยเพลินจนเสียงานล่ะ”

.......... “อื้อ รู้แล้วน่า” หญิงผมส้มตอบรับ เธอรู้สึกดีใจมาก ที่จะได้เจอเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันมานาน

.......... “อีกเรื่องนึง ..... โปรดเรียกผมว่า ไวท์”

.......... “ไวท์... งั้นเหรอ? ทำไมต้องเรียกแบบนั้นด้วยล่ะ ชื่อเก่านายก็ดีอยู่แล้วนี่”

.......... “.....เพราะในตอนนี้ ผมไม่ใช่คนๆนั้น ที่คุณเคยรู้จัก ....... คุณคงพอเข้าใจนะ”

.......... “อืม...” สาวผมส้มครุ่นคิดอยู่ครู่นึง ก่อนจะเดินเข้าไปเคาะชุดเกราะของไวท์เบาๆ เสียงข้อนิ้วมือกระทบโลหะดัง
ก๊อง! ก๊อง! “...ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ และจากร่างกายนาย ฉันก็พอจะเข้าใจล่ะ”

.......... “ดีแล้วที่คุณเข้าใจ ... ผมหมดธุระแค่นี้ ขอตัวกลับก่อน” ไวท์กล่าวแล้วก็เริ่มเดินย้อนกลับไปทางเดิมที่เขาเข้ ามา

.......... “อ้าว! ทำไมรีบกลับจัง อยู่คุยกันต่ออีกหน่อยสิ ... เฮ้! ... นี่~!” หญิงผมส้มพยายามเรียกให้ไวท์อยู่ต่อ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล ร่างของเขาเดินห่างออกไปและจมหายเข้าสู่ความมืดของทา งเดินภายในถ้ำ... หญิงสาวผมส้มยืนมองตามทางที่ไวท์เดินจากไปด้วยสีหน้า บูดบึ้ง แล้วเธอก็ดับเปลวไฟบนฝ่ามือลง...