กระเตื้องแล้ว!!... ตอนเล่าอดีตนี่ ที่จริง กะให้จบภายในสองตอนนะนี่ แต่แต่งไปแต่งมา ดันเกินซะได้แฮะ - -' แต่ ตอนหน้าคงจะเล่าอดีตจบละ จากที่คิดๆไว้.. อืม



ตำนานที่ 23 - เรื่องของเตโช(ต่อ)


.......หลังจากนั้น กิจวัตรประจำวันของพิชญาณาก็เป็นไปตามปกติ เริ่มจากการดูแลรดน้ำแปลงดอกไม้หน้าบ้าน เสร็จแล้วก็มานั่งพักซักหน่อย พอเที่ยงๆ ก็จัดอาหารให้ผู้ป่วย และอาหารกลางวันสำหรับตัวเธอเอง ตกบ่าย พิชญาณาก็จะไปหาหนังสือ จากห้องสมุดของสถานพยาบาลมาอ่าน

.......ห้องสมุดที่กล่าวถึงนี้ ที่จริง เป็นเพียงแค่ห้องเล็กๆห้องนึง ที่อัดแน่ไปด้วยหนังสือนานาชนิดเท่านั้น มีทั้งหนังสือเกี่ยวกับการแพทย์ ,หนังสือเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ ,ประวัติศาสตร์ ,เศรษฐศาสตร์ ,รัฐศาสตร์ ,ดาราศาสตร์ , จิตวิทยา ,มนุษยศาสตร์ ,เวทมนตร์ ,นวนิยาย และหนังสือชนิดอื่นๆอีกมาก แต่ว่า กว่าครึ่งของหนังสือทั้งหมดในห้องนี้ กลับไม่ใช่หนังสือของคนในบ้านหลังนี้ เพราะเป็นหนังสือที่ถูกฝากเอาไว้โดยสังคีต ด้วยเหตุผลของเจ้าของหนังสือที่ว่า ..“ที่ในบ้านไม่พอแล้ว ขอฝากเก็บหน่อยละกัน” ..และตอนนี้ เจ้าของหนังสือตัวดี ก็ออกไปท่องเที่ยวทั่วดาวฟีลโซลสบายใจเฉิบเสียแล้ว ไม่มีวี่แววว่าจะมารับหนังสือคืนไปเลย

.......พิชญาณานั่งอ่านหนังสือไปเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น เธอจึงเลิกอ่าน และกลับมาทำงานของเธออีกครั้ง ซึ่งก็ไม่พ้นการทำอาหาร จนบางที ตัวเธอเองยังอดสงสัยไม่ได้ว่า นี่เธอเป็นแม่ครัว หรือพยาบาลกันแน่

....... เมื่อเตรียมอาหารเย็นเสร็จ เตโชก็กลับมาถึงบ้านพอดี ราวกับรู้ล่วงหน้าว่า อาหารจะเสร็จตอนนี้ พิชญาณาลองถามดูอีกครั้งว่า เขาไปทำอะไรอยู่ที่ภูเขาไฟศิลาคำรน แต่ว่าก็เจอลูกอ้อนของเตโช หลีกเลี่ยงคำตอบไปอีกจนได้ และหลังจากทานข้าวเย็นเป็นเพื่อนเตโชเสร็จแล้ว พิชญาณาก็กลับไปบ้านของเธอ

.......วันรุ่งขึ้นและวันต่อๆมาของพิชญาณา ก็ดำเนินไปคล้ายๆกับวันแรก เช้า ไปสถานพยาบาล เย็น กลับบ้าน ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น จะติดขัดอยู่หน่อยเดียว ก็ตรงที่เธอยังไม่รู้ซักที ว่าเตโชไปทำอะไรที่ภูเขาไฟศิลาคำรนกันแน่ ถามทีไร ก็บ่ายเบี่ยงหลบไปได้ทุกที แล้ววันเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงเย็นวันที่เก้า หลังจากที่ลุงอาทิตย์ออกเดินทางไป...

.......หญิงสาวผมเปียในชุดนางพยาบาลสีชมพูอ่อนๆ กำลังนั่งเช็ดตัวให้เด็กผู้หญิงหน้าตาซีดเซียว ซึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาดๆ ถูกใช้ลูบไล้ไปตามใบหน้าและลำคอ เพื่อดูดซับความร้อนจากพิษไข้ พยาบาลสาวแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางทาบหลังมือ ลงบนหน้าผากของเด็กน้อยแผ่วเบา แล้วเอื้อนเอ่ยออกมาว่า

“ไข้ลดแล้วล่ะ พรุ่งนี้พอพ่อแม่หนูมารับ หนูก็กลับบ้านได้แล้วนะ ดีใจมั้ยเอ่ย?”

“อื้อ ดีใจค่ะ พี่ณา” ...เด็กหญิงตอบกลับมา พร้อมรอยยิ้มที่ฟันหน้าหลอไปสองซี่ เนื่องจากฟันน้ำนมหลุด

“ถ้างั้น คืนนี้ต้องพักผ่อนให้เยอะๆนะ จะได้มีแรงไปเล่นกับพ่อแม่พรุ่งนี้ไง” .. พิชญาณาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเด็กหญิง และลูบหัวอย่างเอ็นดู

“ฝันดีนะ” ..เธอกล่าว ก่อนที่เด็กหญิงจะหลับตาลง และเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว

.......พิชญาณานั่งมองไปรอบๆห้องพักผู้ป่วยอย่างไร้จุดหมาย ภาพที่เธอเห็น เป็นสิ่งที่คุ้นเคย ทั้งเตียงผู้ป่วย 6 เตียงที่ตั้งหันหน้าเข้าหากันเป็นสองแถวอยู่ในห้อง ทั้งหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดอ้าออกเต็มที่ และผ้าม่านผืนบางสีขาวที่กำลังพลิ้วไหวไปตามสายลมที่ พัดเข้ามาตามหน้าต่างบานนั้น ทั้งๆที่ทุกสิ่งทุกอย่างดูธรรมดา เหมือนกับวันปกติอีกวันนึง แต่พิชญาณากลับรู้สึกกังวลใจอย่างน่าประหลาด ไร้สาเหตุ และเธอก็ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย

“...ทำไมถึงยังไม่กลับซะที ตาบ้าเตโชเอ้ย” ..พิชญาณาพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วเธอก็ลุกขึ้น เดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วย

.......ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มย่างกรายเข้าสู่ความมืดสลัวยามค่ ำคืน แสงสุดท้ายของยามเย็นค่อยๆจางหาย พร้อมๆกับตะวันลาลับขอบฟ้า พิชญาณาเปิดประตูออกมาจากสถานพยาบาล แล้วเริ่มเดินตามทางที่นำไปสู่ภูเขาไฟศิลาคำรน

.......เส้นทางที่พิชญาณาใช้อยู่นี้ เป็นเพียงทางเดินสายเล็กๆ สายเดียว ถางผ่านป่าพฤกษายักษ์ จากหมู่บ้าน ตรงไปยังภูเขาไฟศิลาคำรน ต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้นหนาแน่นอยู่เต็มสองข้างทาง บดบังแสงจันทร์ยามคำคืนไปไม่น้อย ทำให้มองเห็นทางข้างหน้าได้เพียงแค่รางๆ เท่านั้น แต่นั่นก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับพิชญาณา เพราะเธอคุ้นเคยกับทางสายนี้ดีอยู่แล้ว

.......ความคุ้นเคย ทำให้หญิงสาวก้าวเดินไปตามเส้นทางที่มืดสลัวนี้ได้อย ่างรวดเร็ว พิชญาณาเร่งฝีเท้าขึ้น จนเกือบจะเป็นการวิ่งเหยาะๆ ความกังวลของเธอยิ่งเพิ่มมากขึ้น ตามระยะทางที่เธอเดินผ่านมา เธอควรจะได้พบกับเตโช ที่กำลังเดินกลับบ้านได้แล้ว แต่เธอกลับไม่พบ... เก้าวันมานี้ เตโชไม่เคยกลับช้าขนาดนี้มาก่อน เขาจะกลับมาพอดีกับเวลาอาหารเย็นทุกครั้ง พิชญาณานึกสงสัย ว่าอะไรกัน ที่ทำให้เตโชคนนั้นพลาดมื้อเย็นได้... ขอให้มันเป็นแค่เรื่องไร้สาระ และขอให้ความรู้สึกเป็นกังวลนี้ เป็นเพียงเพราะเธออารมณ์เสียทีเถอะ

“บ้า บ้า ตาบ้า เจอตัวเมื่อไหร่ละน่าดู” .. พิชญาณาเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีก จนกลายเป็นการวิ่งเหยาะๆไปแล้ว ตอนนี้เอง ที่เธอมองเห็นเงารางๆ ของอะไรบางอย่าง บนพื้นด้านหน้าเธอ แรกๆ พิชญาณานึกว่า มันเป็นแค่ก้อนหินก้อนใหญ่ๆ ก้อนนึง แต่พอเธอเดินเข้าไปใกล้พอที่จะเห็นว่าอะไรเป็นอะไร ภาพที่ปรากฏ มันทำให้หัวใจของเธอ หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม!

“เตโช!!”