" เฮ้ย รู้สึกไอ้พวกในเมืองมันจะร่าเริงเกินไปหน่อยแล้ว อาโบ"
"หนอย ปล่อยไว้แปบเดียว ทำได้ใจ เกงการ์"
"ต้องสั่งสอน เมดิๆ"
ตอนที่ 3
ปะทะ
"ช่วยด้วยยยยยยย" เสียงหนึ่งดังขึ้นหน้าบ้าน
"ใครมา "รอคกี้วิ่งออกไปดู
"มันจะขยันอะไรนักหนา งืมๆ "คาเงะนอนหลับต่อไป
"หยุดนะ!!!"
เสียงดังจนคาเงะต้องตื่นออกไปดู
"ขอทั้งหมดนี่ไปล่ะ เกงกาเอาจดหมายในตู้ออกมา"
"ให้พวกกระจอกทำไม่ได้หรอก อาโบ"
"หรืออยากจะลองดูล่ะ เมดิๆ"
"55555 "ทั้งสามหัวเราะพร้อมกัน แล้วก็เดินจากไป
"หนอยแน่ะ "
"ช่างมันเถอะ งานมันก็มีมาเรื่อยๆน่ะแหละ แต่มันน่าเจ็บใจนัก"รอคกี้ปลอบ
"เอ่อ วาทะ!ไ
"อ้าว วาทัคโกะมีอะไรรึ"คาเงะถามเสียงอ่อน
"ไปเก็บลูกไม้พิศวงให้ทีสิวาทะ นี่แผนที่"วาทัคโกะส่งแผนที่ให้
"เห็นมั้ย มีงานมาแล้ว "รอคกี้เดินนำไป
ณ ป่าพิศวง
"ว้าว หิมะตก "
"เฮ้ย!แต่ตรงนี้ฝนตก"
"ตรงนู้นมีแดดจ้าด้วยแหละ"
"ป่าพิศวงสมชื่อจริงๆ"
"มังกี้!!!"มังกี้พุ่งเข้าใส่
"เริ่มล่ะนะ ลุยกันเถอะ"รอคกี้บอก
"คาราเต้ ชอป!!"
"พ่นไฟ"
มังกี้รีบวิ่งหนีไป
"โอโคริซ่า!!"
"คอมปัง"
"เอเลบู!!!"
"ปัง!! "คอมปังปล่อยผงตัวชาออกมา
"กี้ๆ "โอโคริซารุพุ่งมาด้วยความเร็วสูง
"เอ เล บู!!!!" เอเลบูใช้ท่าสายฟ้าฟาด
"หลบเร็ว " คาเงะใช้ไฟพ่นไปที่พื้นเพื่อดันตัวเองหลบ
"กี๊ๆๆ"
"ม่านควัน!!"
"อยู่ใหน!?"คอมปังปล่อยผงตัวชาออกมา
"หนอยแน่ะ เอเล เอเลบู!!!"
หมอกควันจางลง
ทั้ง2ตัวโดนไฟช๊อตหมดสภาพ
"ฉันจัดการเอง" รอคกี้พุ่งเข้าใส่เอเลบู
"ฮึ่ม รีเฟลคเตอ !"
"ทลายกำแพง!!"
"อ๊ากกก"
เอเลบูล้มลง
"จังหวะนี้แหละ นี้เร็ว"
ระหว่างทางทั้งสองเจอศัตรูรุมเล่นงานมากมายจนในที่สุ ดก็มาถึ้งด้านในสุด
ซึ่งเป็นป่าส่องประกายสีทอง
"ผลไม้ส่องแสง สวยจัง"
"รีบเก็บแล้วก็กลับกันเถอะ"
"หยุดก่อน อาโป!"
"โฮะๆๆ เมดิๆ"
"เนตรมาร!! เกงการ์" หมอกควันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ
"หนีไม่ได้แล้วนะ เกงการ์"
to be continue
โทษทีพอดี้ขี้เกียจ+งานเยอะอ่ะคับ- -